6/3/2018

Wakker worden

Wakker worden in een zee van sterren.
Omhullen mij met hun zilvergouden gloed.
Blije tranen van verdriet want wat raakt het mij.

In mijn borst verspreidend naar mijn gehele lichaam en naar het lichaam dat niet zichtbaar is.

Vrede voelend in het nu opdat niets er is en alles is er tegelijkertijd.
Vrede omdat het donker lichter mag worden, wijzend op het geen niet meer dient.
Wolkensterren met lichte wezens bevragen mijn contact met zijn.

Ben ik er wel?

Hemelse gevaren liggen op de loer,
laten mij verdwijnen en ontsnappen aan de werkelijkheid.
Laten mij doen opstijgen naar de eeuwigheid.
Vermenigvuldigend met heilige lichtheid.

Maar waar ben ik dan?

Waar is mijn lichaam, emotie en geest? Waar is mijn ziel in de bevlogen geest?
Gevend in alles overnemen, belezend dat gene wat je ziet.

Maar waar ben je dan?

Hemelse vrede, diepzalig geluk. Bevredigend één.

Maar waar ben je dan?

Het hier en nu verbonden met moeder aarde, de pijn en het zielsgemis.

Maar waar ben je dan?

Hemelse gelukzaligheid verbonden met de aarde opdat al wat geeft, wat ziet, wat is.
Genoeglijk leven in verbinding met zelf en al.
Gevend zoals licht geeft als je overspoeld wordt als je dáár bent.

Jij bent hier,

moet zijn,

moet leven,

moet verbinden.

Want je bent.

 

Hier.